loader

"რა­საც ახლა ვი­ტყვი, მკი­თხველ­მაც მინ­და, კარ­გად გა­ი­გოს, არ მინ­და ისე ეგო­ნოს, რომ..." ქეთი ხუციშვილი - პალიტრა ვიდეო

მთავარი ყველა ვიდეო საავტორო ტექნოლოგიები ახალი ამბები საზოგადოება შოუბიზნესი მოზაიკა სპორტი ვიდეოგაკვეთილები მსოფლიო მნიშვნელოვანი ინფორმაცია PALITRANEWS სხვადასხვა

"რა­საც ახლა ვი­ტყვი, მკი­თხველ­მაც მინ­და, კარ­გად გა­ი­გოს, არ მინ­და ისე ეგო­ნოს, რომ..." ქეთი ხუციშვილი

მი­ი­წუ­რა 2022 წელი, რო­გორ აჯა­მებ მას?

- პი­რა­დად მე კმა­ყო­ფი­ლი ვარ. რომ ვთქვა, რამე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი მოხ­და ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში-მეთ­ქი, არა­ფე­რი. უბ­რა­ლოდ, მე სა­ერ­თოდ, ვა­ფა­სებ და ვა­ჯა­მებ წლის ყო­ველ დღეს და ჩემი ყო­ველ­დღი­უ­რი ცხოვ­რე­ბით ვარ კმა­ყო­ფი­ლი. ელე­მენ­ტა­რულ­ში ვპო­ვებ ბედ­ნი­ე­რე­ბას, - ბავ­შვო­ბი­დან ასე­თი ვარ. ელე­მენ­ტა­რულ რა­ღა­ცას ჩემ­თვის ბედ­ნი­ე­რე­ბა მო­აქვს. სა­ერ­თო ჯამ­შიც ხა­ლი­სი­ა­ნი და კარ­გი წელი იყო. ბედ­ნი­ე­რე­ბა არაა, ჩემს შვილს რომ ვუ­ყუ­რებ? მისი ხმა მეს­მის. აუ­ცი­ლებ­ლად გრან­დი­ო­ზუ­ლი რამ უნდა მოხ­დეს, რომ ბედ­ნი­ე­რე­ბა მას და­ვარ­ქვათ?

- მარ­თა­ლია, გრან­დი­ო­ზუ­ლია თა­ვად ყო­ვე­ლი დღე...

- დიახ და ეს არ არის ფორ­მა­ლუ­რი სა­უ­ბა­რი, მარ­თლა გუ­ლით და სუ­ლით ვა­ფა­სებ ყო­ველ დღეს და მად­ლი­ე­რი ვარ. იმე­დი მაქვს, შემ­დე­გი წე­ლიც ასე­თი­ვე იქ­ნე­ბა. მარ­ტო ჩემ­თვის კი არა, ყვე­ლას­თვის. გვერ­დით გა­ღი­მე­ბულ ადა­მი­ანს რომ ვხე­დავ, მეც მი­ხა­რია, რა­ტომ უნდა ვიყო მო­ღუ­შუ­ლი სა­ხით?!. მერე ის შენ­ზეც გად­მო­დის. ყვე­ლა მინ­და, რომ კარ­გად იყოს.

წი­ნა­სა­ა­ხალ­წლო პე­რი­ო­დია, ამ დღე­სას­წა­უ­ლის შე­სახ­ვედ­რად ყვე­ლა ემ­ზა­დე­ბა, რა­ღა­ცას ფუს­ფუ­სებს. რო­გორ ემ­ზა­დე­ბი და წი­ნა­სა­ა­ხალ­წლოდ რა ტრა­დი­ცი­ე­ბი გაქვს?

- რა­საც ახლა ვი­ტყვი, მკი­თხველ­მაც მინ­და, კარ­გად გა­ი­გოს, არ მინ­და ისე ეგო­ნოს, სამ­ზა­რე­უ­ლოს არ ვე­კა­რე­ბი და არაფ­რის გა­კე­თე­ბა არ ვიცი. ყვე­ლაფ­რის მომ­ზა­დე­ბა ვიცი, მაგ­რამ რო­გორც გი­თხა­რით, გურ­მა­ნი არ ვარ, თან, სახ­ლში მარ­ტო მე და ჩემი შვი­ლი რომ ვართ და მთე­ლი დღე ორი­ვე სამ­სა­ხუ­რებ­ში, კერ­ძე­ბის მომ­ზა­დე­ბა დი­დად სახ­ლში არ მი­წევს. სა­ა­ხალ­წლო­დაც არა­ნა­ი­რი სამ­ზა­დი­სი არ მაქვს.

- ნაძ­ვის ხე­საც არ დგამ?

- არ მო­მირ­თავს და არც მი­ყი­დია. ისიც არ ვიცი, ვი­ყი­დო თუ არა. თუ ვი­ყი­დი, ძა­ლი­ან პა­ტა­რას, სუ­ვე­ნი­რის მსგავსს. არ გა­იკ­ვირ­ვოთ და ნაძ­ვის ხის დად­გმის და მორ­თვის ტრა­დი­ცი­აც არ მაქვს, თით­ქოს ამის სა­ჭი­რო­ე­ბას დი­დად ვერ ვხე­დავ. ისე, სხვე­ბი ამას რომ აკე­თე­ბენ, მომ­წონს. რა მოხ­და, თუ ნაძ­ვის ხე არ იქ­ნე­ბა სახ­ლში. არა უშავს, არ არის პრობ­ლე­მა - მე ამ სა­კითხს ასე ვუდ­გე­ბი. ასე­ვე ვარ სა­ა­ხალ­წლო კერ­ძე­ბის მომ­ზა­დე­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბი­თაც. თუ გო­ზი­ნა­ყი და ტოლ­მა არ მექ­ნე­ბა, შემ­წვარ კარ­ტო­ფილს მი­ვირ­თმევ. შარ­შან ერთი ჭიქა „სა­ფე­რა­ვით“ შევხვდი. მოკ­ლედ, სა­ჭი­როდ არ მი­მაჩ­ნია, რომ რამე გა­ვა­კე­თო.

- ალ­ბათ ესეც შენი ტრა­დი­ცი­აა...

- კი. ხომ შე­იძ­ლე­ბა, მე ასე­თი ტრა­დი­ცია მქონ­დეს? ბავ­შვო­ბა­შიც არას­დროს ჩავბმულ­ვარ ამ სამ­ზა­დი­სებ­ში. დიდი-დიდი, ნაძ­ვის ხეზე ერთი სა­თა­მა­შო ჩა­მო­მე­კი­და. გან­სა­კუთ­რე­ბულ ინ­ტე­რესს ჩემ­ში ნაძ­ვის ხის მორ­თვა არ იწ­ვევ­და და ალ­ბათ, იქი­დან მომ­ყვე­ბა ეს. ხომ ვამ­ბობ, ამის სა­ჭი­რო­ე­ბას ვერ ვხე­დავ. განაგრძეთ კითხვა